Nis
20Bir yol ayrımında, rüzgara karşı duruyordum. Gözlerine baktım; ta içine… Orada ne olduğunu seçemiyordum. Ben miydim? Bir andı sanki bir görüntü belirdi ve kayboldu.
Dedim ya; bir kavşakta, rüzgara karşı duruyordum. Gözlerimi yerdeki çakıllardan kaldıramıyordum. Yapabildiğim tek şey hatıraları düşünmek ve ve yapacağın tercihle ilgili dua etmekti.
Nis
15Saatin akrebi yelkovana değdiğinde belirir hep aynı görüntüler gözlerimin önünde. Anlatamam kimseye… Bekler dururum öylece… Bir şeyler gösterip isteklerimi sorarlar o değil midir diye… Kimse bilmez, kimse anlamaz içimdekileri… Ben beklerim durmadan… Gerçi beklemek durağan bir haldir ama bir yerden sonra, hayat akıp gidince ve sen geride kaldığını hissedince durmadan bekler insan.
Boşa mıdır tüm bu bekleyişler? Sorarım kendime sürekli cevabı olmayan soruları. Cevapsız sorular ummana karışır. Cevaplanacakları günü beklerler Sokrates’inkilerin yanında.
Boğazın sakin bir tarafına gideceğim en kısa zamanda. Yalnız… Bir banka oturacak ve sorular soracağım. Hayatı ne kadar boş yaşadığıma, hak etmediklerim için duyduğum pişmanlıklara dair sorular soracağım kendime.
Kimse birbirini anlamazken, ben herkesi ne kadar yanlış anladığıma şaşıracağım orda. Beklediğim, hayatımı kolaylaştıracak çözümün gelmesini umacağım belki çözümü kaybederken…
Hatalarımın telafileri nerelerde diye bakınacağım denizin dalgalarına. Hiçbir şeyi bilmeden yaşamanın ne kadar zor olduğunu tekrar kabul edeceğim. Hayatın bir şans oyunu olduğunu… ve niyeyse bana hiç piyangonun vurmayışını… karşıda gördüğüm yalılarda yaşamayı hayal edeceğim sonra. Ama hemen ardından masallara inanma yaşımın geçtiğini hatırlatacağım kendime. Sonra kendime daha basit bir masal uyduracağım.
