Bir yol ayrımında, rüzgara karşı duruyordum. Gözlerine baktım; ta içine… Orada ne olduğunu seçemiyordum. Ben miydim? Bir andı sanki bir görüntü belirdi ve kayboldu.Biliyordum, gitmen gerekiyordu. Senin dünyan bana ait değildi, gözlerin de bunu doğruluyordu. Sanki zamanın bir kavşağındaydık. Ya beraber ya yalnız… Geride bıraktığımız tüm yaşanmışlıklar ya hatıra olarak kalacak veya onlara yenileri eklenecekti.Rüzgar sertleşti. Saçlarımı havalandırdı. Derin bir nefes aldım. Yüzüne bakmaya cesaretim yoktu. Sadece gölgeni görebiliyordum. Zihnim binlerce soruyla ve korkuyla boğuşurken o anı kaçırmamaya çalışıyordum. Bu bir son olabilirdi.
Dedim ya; bir kavşakta, rüzgara karşı duruyordum. Gözlerimi yerdeki çakıllardan kaldıramıyordum. Yapabildiğim tek şey hatıraları düşünmek ve ve yapacağın tercihle ilgili dua etmekti.
Yazının tamamını okuyun… »
