Tem
09İngiltere yaşantımızın yavaş yavaş sonuna gelirken bu kısacık zaman diliminde dahi Ülkemizi Türkiyemizi özlemeyi başarabiliyoruz. Çünkü ülkemizde alıştığımız sıcaklığın burda esamesi okunmuyor. Ülkemize özlemimiz daha üst seviyelere çıkmasın diye elimizden geleni yapıyoruz. Gezdiğimiz yerleri ülkemizdeki yerlere benzetiyoruz mesela. Geçen gün brighton diye bir şehre gittik şehrin sahiline girer girmez manzara ve kalabalıktan dolayı hemen aynı bizim Eminönü gibi dedik tüm arkadaşlarla hem fikir olarak 
bunun gibi bir kaç örneği daha yaşadık…
-Kursumuzun sonlarına gelirken geri dönüş hazırlıklarınada başlamış bulunduk-
Başka neler yapıyoruz özlemimizi azaltmak için… Sağolsun bayan arkadaşlar Türkiye den Türk Kahvesi getirmişler, ama bu milletin kahve fincanı kullandıklarını sanmıyorum hiç, çünkü hepsi Sturbucks sürehileriyle içiyor bardaklarını. kahvemiz verdı ama içecek fincanımız yoktu. Bir pazar günü sağolsun kızlar fincan ihtiyacımızı gidermişler. Hemde bize sölemeden sürpriz var deyerek. Akşam oldu yemekler geldi hoop sürpriz açıklandı yüzler güldü 
.Kokusuna kurban olduğum tiryakisi olmasan bile ne de hoşuma gitti bir bilseniz.
Ebukadarmıydı demeyin hiç…
Bukadarla kalırmıyız hiç, öyle kolay zor bilmiyor bizim arkadaşlar sağolsun, geçende günlerden salı benim kahvaltıcı ve bulaşıkçı olarak nöbetçiliğimi yaptığım gün . Betül Arkadaştan bir haber akşama mantı yermisiniz ? Hastaya ilaç sorulurmu misali tabii yeriz dedik. Ama öyle kızlar hazırlasın biz yiyelimde olmaz. Arkadaşlara yardımcı olmak lazım. Bunca gündür yemek hazırlıyorlar sağolsunlar elleri dert görmesin İnşaallah…
neyse hamur yoğuruldu, zorlukla açılabildi, kesildi, iç malzeme paylaştırıldı, artık seyretmek olmaz yardım etme zamanı şeklinde bakışlar atıldı çünkü bi hayli açıkılmıştı
oturduk masanın başına Ufuk ve Ben hamaratlığımızın sınırarını zorlarken Betül’ün mantı kapama şeklini tutturmaya çalışıyordum. Bazen hamurlar birbirine yapışınca hiç bozuntuya vermeden kıyma içeride kalacak şekilde etrafını kapatıp dıştan oyun hamuru gibi şekil vermeyide ihmal etmiyorduk
Merve bir ocak başında bir masa başında, bir an önce servise hazırlanmak için çalışıyordu…
İşte vakit böyle akıp gidiyor. bu gün itibariyle 10 günümüz kalmış bu memlekette. sonra ver elini Türkiye.
İki tanede resim ekleyimde yazımı okuyup hadi canım bu kadar da olmaz diyebilen varsa susup oturuversin…
Burada emeği geçen tüm arkadaşlara teşekkürlerimi sunarım.
