Nis
13
Bahçeden toprakla karışık menekşe kokuları yükseliyordu. Yağmur yeni durmuştu. Hava çok berraktı. Ancak o, içindeki bulanık havayı dağıtamıyordu. Düşünmekten yorulmuştu aynı şeyleri. Karar veremiyor, ne yapacağını bilemiyor ve sürekli fikir değiştiriyordu. Tam da bu sebeple çok az konuşur olmuştu.
Her ne kadar içinden çıkamasa da, bir çözüm üretemese de düşünüp duruyordu. Derin bir nefes aldı. Ciğerlerine temiz hava, içineyse umut dolmuştu. Kendini iyi hissetmeye başlıyordu. Düşünmek çözüm getirmiyorsa, düşünmemeyi deneyecekti bundan sonra. Dünyada tek başına olmak nasıldır artık biliyordu. Zaman zaman çok zor hale gelebiliyordu ama başetmeyi öğrenmişti. Bütün ailesini geride bırakmak kendi tercihiydi ve geri dönüşü yoktu.
Güveni yoktu kimseye. Daha doğrusu kimseye güvenmeyerek koruyordu kendisini. Başkalarına güvenenlerin hali ortadaydı. Ona göre her insan “tek başına” lıkla başedemezdi. İster çok kalabalıklar içinde olsun, ister bir kaç kişinin arasında; herkes tek başınaydı zaten ama insanlar bunu yok sayıyorlardı. Aslında kimsenin bir başkasının derdine derman olamayacağını veya tam anlamıyla anlayamayacağını düşünüyordu.
